هنوز آنقدر عاشقیکه حتی وقتی به من فکر می کنیشعرهایتبوی مرا می گیرند... پس بگذار معشوقه ات بمانم ؛شب هابه دفترت بیایم و شاعرت کنمو روزهادرتب و تاب آشپزخانه ام تَه بگیرم ... من به همین هم راضی ام که بگذاریدر خانه ی کوچک شعرهایت" خانومی" کنم ... مینا آقازاده

تصور كن هميشه مومن بودي به خداوند اما سختي ها بي ايمانت كرده اند...تصور كن خودت را نزديك مرگ ببيني و ناگهان كسي در زندگيت ظهور كند!از جنسِ معجزه....كسي بيايد اهلِ روشناييكسي بيايد ايمان از دست رفته ات را به تو بازگرداند...من كه نميتوانم همچين آدمي را فراموش كنم!تو مردِ مني..مردِ روشنِ زندگيِ من!

زن ها گاهيعاشقانه هايشان رادم مي كنندو مي شودهمان چاي خوشرنگ با عطر هل و دارچينكه كنارِ حبه قندي از عشق چقدر مي چسبد گاهي دلدادگي هايشان راهر شب همراه با عطر مريمدر خانه مي پاشندو هر صبح با تك بوسه اي دلت را نشانه مي روند زن هاگاهيدوستت دارم هايشان رازير بارانبا تو بي چترقدم مي زنند و گاهي ناگهان سكوت مي كنندو تو بايد آنقدر مرد باشيكه سكوت را در عمق چشمانشانمعنا كني...